Juliette lijkt aanvankelijk het perfecte moderne leven te leiden. Ze is dertig, heeft een prestigieuze baan in de financiële wereld, een mooi huis, reist veel en leidt een vrij zorgeloos bestaan met relaties die eerder vluchtig dan diepgaand zijn. Ze is ervan overtuigd dat ze vrij en onafhankelijk is. Maar die overtuiging wordt abrupt onderuitgehaald wanneer ze door een collega wordt aangevallen. Dit verhaal past heel goed bij de humanistische cinema van Guédiguian. Hij heeft altijd belangstelling gehad voor mensen die op een kruispunt in hun leven staan en die, vaak door een crisis, gedwongen worden opnieuw te bepalen wat werkelijk belangrijk is. De film spreekt over geweld tegen vrouwen zonder dat onderwerp sensationeel uit te buiten. Ondanks het donkere uitgangspunt gaat de film uiteindelijk over herstel, betekenis en opnieuw leren leven.